مفهوم ویزارشن:
... پس از یخبندان که آخرین دوره یخچالی زمین شناسی بود مردمان و جانوران و کشتزار های فراوانی نابود شدند. پیامد آن در بین مردم برای جستجوی خوراک دشمنی و جنگ پدید آمد. با پیدایش همستار(ضد) ارزش هر چیزی شناخته می شود از این رو با نابودی طبیعت در یخبندان، ایرانیان دانستند که باید به طبیعت ارج نهند. به همین خاطر در فرهنگ ایران باستان ، ستایش و جشنهای در پیوند با طبیعت ، فراوان دیده می شود. پس از گومیچشن( آمیختگی بدی در جهان ) ، انسان باید به سوی «ویزارشن» ( جدایی و بازشناخت ) گام نهد و نهاد خود و گیتی را از آلودگی پالوده نماید.
و بید مجنون یعنی:
بید مجنون نمادی است از خفته ای که بیدار می شود و با به دست آوردن آگاهی زندگی خودرا تباه می کند.هم چون چوب درخت بید که زود تباه می شود. روشنایی طلبی درخت بید باعث می شود که به سوی بصیرت و بیداری قد بکشد و هنگامی که به رشد رسید چوب آن تباه می شود.
فرهنگ لغت دهخدا:
درخت روشنایی پسند بید در کنار رودخانه ها بسیار زیاد است.رویش آن تند بوده و چون کهن شود.چوب آن زود تباه گردد.یکی به معنای بیهوده و ناسودمند است چون ثمره و میوه ندارد همچنین به معنای بیداری و آگاهی است.
گاهی رفتن سرآغاز ماندن است ! دلتنگی رفتن که شروع شد ، گریستن ها که آغاز نمودی ، ترس از کنده شدن که در تو جان گرفت و خوب که خاطره ها را مرور کردی و شمردی و سبک سنگین کردی و اراده ات شد دل کندن و بریدن .... آن وقت است که می مانی ! و ماندنت ماناست و زیبا ! که دلت وابسته و طفیلی مشتی خاطره نیست ! تا نتوانی بروی و لجوج هم نیست که همه پل ها را ویران کنی و بروی ! این جا ماندنت غربال شده است از میان روزمرگی و عادت به بودن !
این ماندن را دوست می دارم ! ماندنی بین ماندن و رفتن که همه اش بسته به بازی توست و این که فن ماندن و بودنت لذت بُرد تو از توست ! بُر تویی که اگر مانده ای ، مانده ای که تحمل کنی و بسازی از تویی که شاید می ماند چون طفیلی بود و گریز از مرداب وابستگی و خاطرات نمی دانست و این چنین است که گاهی رفتن سرآغاز ماندن است ....
پ.ن: همیشه دنبال مناسبت برای نوشته ها نگردیم !
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 20:9 توسط بید مجنون
|